من ولي تمام استخوان بودنم
لحظه هاي ساده ي سرودنم
درد مي کند ...

انحناي روح من
شانه هاي خسته ي غرور من
تکيه گاه بي پناهي دلم شکسته است
کتف گريه هاي بي بهانه ام
بازوان حس شاعرانه ام
زخم خورده است...

دردهاي پوستي کجا ،
درد دوستي کجا

قیصر امین پور

نگاه کن..ببین چشمهایت دیگر پر نور نیست...اینقدر از عیب دیگران خاک بلند کردی که همه بر چهره ات نشسته..آرام باش دردانه ام...

ایگو...

ایگو...

این نوروز از هر نو روزی کهنه تر بود

ایگو...

((پدرم روضه ی رضوان به دو گندم بفروخت   نا خلف باشم اگر من به یکی نفروشم))

اشتباه می خوانند این را.می خوانند((به جوی نفروشم)) جو که فایده ندارد٬ بخار ندارد٬ نه نانش. نه آبش .آن که کار آدم را ساخت گندم بود و انگور.نان گندم و آب انگور... و گرنه نان جو و آب جو هیچ کدام کار کسی را نساخته .می خواهند به نفسشان تنگ بگیرند.نان جو می خورند.نه؟

حالا آسیاب به نوبت .نان گندم این دنیا٬ آب انگور آن دنیا.ملتفتی که؟ اول یک جا بودی ٬ نه نان گندم حق داشتی بخوری٬ نه آب انگور. حالا آمده ای اینجا ٬ نان گندم می توانی بخوری٬ اما هنوز آب انگور بخری٬ می گیرند می بندندت به تخته. فردا یک جایی می روی که نان گندم است و آب انگور.پس فردا را خدا عالم است.

کورش علیانی

کورش علیانی

آیینه چو نقش تو بنمود راست       خود شکن آیینه شکستن خطاست 

مرد صاحب درد، درد مرد، می‌داند که چیست
قدر اهل درد صاحب درد می‌داند که چیست

حال تنها گرد، تنها گرد، می‌داند که چیست
هر زمان در مجمعی گردی چه دانی حال ما

آنکه نخل حسرتی پرورد می‌داند که چیست
رنج آنهایی که تخم آرزویی کشته ‌اند

هرکه را بودست آه سرد، می‌داند که چیست
آتش سردی که بگدازد درون سنگ را

عقل کی منصوبه‌ی این نرد می‌داند که چیست
بازی عشقست کاینجا عاقلان در شش درند

هر که یک پیمانه زین می‌ خورد، می ‌داند که چیست
قطره‌ای از باده‌ی عشقست صد دریای زهر