تقدیم به ....(4نقطه ایی که قبلا 3تا بود)

پيش از اينها فكر مي كردم خدا      خانه اي دارد كنار ابرها

مثل قصرپادشاه قصه ها               خشتي از الماس و خشتي از طلا

پايه هاي برجش از عاج و بلور       بر سرتختي نشسته با غرور

ماه,برق كوچكي از تاج او              هر ستاره, پولكي از تاج او

اطلس پيراهن او, آسمان             نقش روي دامن او كهكشان

رعد و برق شب طنين خنده اش   سيل وطوفان نعره توفنده اش

دكمه پيراهن او آفتاب                 برق تيغ و خنجر او ماهتاب

هيچ كس از جاي او آگاه نيست      هيچ كس را در حضورش راه نيست

پيش از اينها خاطرم دلگير بود        از خدا در ذهنم اين تصوير بود

آن خدا بي رحم بود و خشمگين       خانه اش در آسمان ,دور از زمين

بود,اما در ميان ما نبود                    مهربان و ساده و زيبا نبود

در دل او دوستي جايي نداشت        مهرباني هيچ معنايي نداشت

هر چه ميپرسيدم از خود, از خدا       از زمين,از آسمان,از ابرها

زود مي گفتند اين كار خداست     پرس و جو از كار او كاري خطاست

هر چه مي پرسي جوابش آتش است  آب اگر خوردي ,عذابش آتش است

تا ببندي چشم ,كورت مي كند            تا شدي نزديك, دورت مي كند

كج گشودي دست ,سنگت مي كند    كج نهادي پاي, لنگت مي كند

تا خطا كردي, عذابت مي كند            در ميان آتش آبت مي كند...

با همين قصه دلم مشغول بود                 خوابهايم خواب ديو و غول بود

خواب مي ديدم كه غرق آتشم                در دهان شعله هاي سركشم

در دهان اژدهايي خشمگين                     بر سرم باران گزر آتشين

محو مي شد نعره هايم, بي صدا             در طنين خنده خشم خدا...

نيت من ,در نماز و در دعا                    ترس بود و وحشت از خشم خدا

هر چه مي كردم ,همه از ترس بود        مثل از بر كردن يك درس بود

مثل تمرين حساب و هندسه                  مثل تنبيه مدير مدرسه

تلخ مثل خنده اي بي حوصله               سخت ,مثل حل صدها مسئله

مثل تكليف رياضي سخت بود              مثل صرف فعل ماضي سخت بود

تا كه يك شب دست در دست پدر      راه افتادم به قصد يك سفر

در ميان راه, در يك روستا                  خانه اي ديدم خوب و آشنا

زود پرسيدم پدر اينجا كجاست؟        گفت:اينجا خانه خوب خداست

گفت:اينجا مي شود يك لحظه ماند    گوشه اي خلوت, نمازي ساده خواند

با وضويي ,دست و رويي تازه كرد        با دل خود, گفت وگويي تازه كرد

گفتمش,پس آن خداي خشمگين     خانه اش اينجاست؟ اينجا, در زمين؟!

گفت: آري,خانه او بي رياست              فرشهايش از گليم و بورياست

مهربان و ساده و بي كينه است            مثل نوري در دل آيينه است

عادت او نيست خشم و دشمني             نام او نور و نشانش روشني

خشم, نامي از نشاني هاي او            حالتي از مهرباني هاي او

قهر او از آشتي شيرين تر است       مثل قهر مهربان مادر است

دوستي را دوست, معني مي دهد      قهر هم با دوست ,معني مي دهد

هيچ كس با دشمن خود قهر نيست   قهري او هم نشان دوستي است...

تازه فهميدم خدايم, اين خداست     اين خداي مهربان و آشناست

دوستي, از من به من نزديك تر               از رگ گردن به من نزديكتر

آن خداي پيش از اين را باد برد               نام او را هم دلم از ياد برد

آن خدا مثل خيال و خواب بود               چون حبابي, نقش روي آب بود

مي توانم بعد از اين با اين خدا         دوست باشم, دوست , پاك و بي ريا

مي توان با اين خدا پرواز كرد                سفره دل را برايش باز كرد

مي توان درباره گل حرف زد                 صاف و ساده , مثل بلبل حرف زد

چكه چكه مثل باران راز گفت                 با دو قطره, صد هزاران راز گفت

مي توان با او صميمي حرف زد                مثل ياران قديمي حرف زد

مي توان تصنيفي از پرواز خواند              با الفباي سكوت آواز خواند

مي توان مثل علفها حرف زد                   با زباني بي الفبا حرف زد

مي توان در باره هر چيز گفت              مي توان شعري خيال انگيز گفت

مثل اين شعر روان و آشنا

" پيش از اينها فكر مي كردم خدا....

 

ایگو...                                                                                                            

 

کیسه

هنوز کیسه های حرامشان را از گردو های نرسیده پر میکنند.

 

ایگو..

آزادی

این هم رفت...سرت رو گذاشتی رو سینم..قد تو از من بلندتره..اما دلت.. وای دلت ..آره خیلی سخته دوری سخته جدایی تلخه..اما بازم خیال دل تو که می دونی یارت میاد...من سپردمش به خودش..عشقمو..کم رنگترین پر رنگمو تو دفتر این روزگار بی رنگ گذاشتم..تا خودش باشه و خودش..دریای مشکلات حقش نبود٬ اون لایق آزادی بود٬ باید دنبال یه رنگی باشم..این همه بی رنگی خوب نیست ..نه گونه های سرخ پر شرم به درد میخوره...نه موی سفید پیشونی..درخت کودکی هام هم پیر شده..بابا میگه دیگه گیلاس خوبی نداره...

 

ایگو..

د.د

^{من خدای آسمان را- کهکشان را دوست دارم}

^{من پل رنگین کمان را - آفتاب مهربان رادوست دارم}

^{ابرهای پر ز باران- کوهساران- ماهتاب و لاله زاران}

^{من تمام مردم خوب جهان را دوست دارم}

^{عاشقان ناتوان را- عشق های بی امان را- من تمام}

^{شاپرکهای جهان را دوست دارم}

^{دوستی های نهان را- خنده های ناگهان را- بوسه های}

^{صادق و سرشارمان را- من تمام درد های تلخ و شیرین}

^{جهان را دوست دارم}

^{مادران را - آرزوهای عزیز و خو بمان را- قلبهای}

^{پاکشان را-اشکهای نابشان را- دستهای گرمشان را}

^{حرفهای از صمیم قلبشان را- شوروشوق چشمشان را}

^{من تمام ساکنان قلبهای عاشقان را دوست دارم}

^{من دروغ بچگان را- شیطنتهای همیشه بکرشان را}

^{رازشان را- پاکی احساسشان را- خنده های شادشان را}

^{بادبادکهای قشنگ و نازشان را- دستهای کوچک و}

^{پربارشان را- هر نگاه خالی از نیرنگشان را- اعتماد}

^{خالی از تردیدشان را- من تمام شیطنتهای جهان را}

^{دوست دارم}

^{سایه های کاج های مهربان را- بید مجنون ها و برگ}

^{نازشان را- سروها و قامت رعنایشان را- نخلها و ارتفاع}

^{نابشان را- تاکها و مستی انگورشان را- سر کشی های}

^{شراب و ... راستی من تمام درختان انگور جهان را}

^{دوست دارم}

^{نازهای معشوقان زمان را- دل شکستنهای بی منظورشان}

^{را- بوسه های گرمشان را- قهرهای تلخشان را- آشتیهای}

^{زود هنگامشان را- عشقهای آتشین و پر رنگشان را}

^{قلبهای بی تاب و تنگشان را- آشنایی های پرلبخند شان}

^{را و خداحافظی های پر اشکشان را- گریه های شوقشان}

^{را- ضربه های قلبشان را- حرفهای بی حد و مرزشان}

^{را- من تمام عشق های جاودان را دوست دارم}

^{لیلی و مجنونمان را- خسرو و شیرینمان را- کوه کن}

^{فرهادمان را....یادم آ مد من خدا را وخودم را وجهان را}

^{دوست دارم}

^{دوست دارم}

^{دوست دارم}

^{می پرستم.....}

 

 

 

           ایگو...                                                                                                                                 

دفتر

دفتر جالبی شد..

۶تا ازش خریدم..برای پسرها یه جور..برای دخترها هم یه جور..یکی نذاشت براش هیچی بنویسم..اون فکر میکرد من مغرورم..یکی گفت آخه چه جوری بخونم؟هیچی توش نیست بیا یه جیزی برام بنویس.. نگاهم تو فکرش بود(آروم) ذهنم بسته شده بود متعجب گفت یعنی هیچی یادت نمیاد؟؟!!گفت هر چه میخواهد دل تنگت بگو..منم همینو براش نوشتم..یکی دیگشون مثل همیشه آروم بود هیچی نگفت..منم آیه ۱۵۲ سوره ی بقره رو براش نوشتم..برای بقیه هم نوشتم..یکی موند ..برای خودم تا وقتی که تو نوشتی..همیشه براش مینویسم..البته الان ۳تا غیبت خورده..من خونت رو حلال نمیکنم به احدی مگر از من عاشق تر..

 

ایگو..